Entradas populares

Vistas de página en total

martes, 27 de diciembre de 2011

De qué me sirve un yo sin un tú.

Es difícil de explicar pero creo que voy a intentarlo. Tú me completas. Pero no voy a parar en eso, no me completas solamente tú, pero eres una pieza más que hace que este puzzle (yo) encaje bien, y quizás seas una de las piezas más importante. No sé si me entiendes, aunque supongo que con que yo lo entienda sirve, pero quiero explicártelo bien. No es que cuando te vea se me pare el corazón y que llore tus ausencias, más bien es al revés. No es que no pueda vivir sin ti, es que no quiero vivir sin ti. Tampoco te voy a decir que tus besos son los mejores, pero sí los que se sienten mejor. Y qué decir del típico 'para siempre' que nunca llega, llámame tonta pero soy de las que piensan que si fuerzas las cosas todo se va a la mierda; si estoy contigo para siempre y feliz pues perfecto, mas si no estás con una persona para siempre no se acaba el mundo, solo comienza una nueva etapa. ¿Sabes? Contigo hago cosas que probablemente no vuelva a hacer con nadie. Eres mágico, y esto te lo digo porque es cierto, poca gente puede hacerme sonreír sin decirme nada, por eso te digo que eres una de esas personas mágicas, y en el fondo soy una niña así que me encanta la magia. Yo creo en los cuentos que acaban mal, en los que acaban bien creo poco porque la verdad siempre sospecho de el príncipe encantador, porque soy desconfiada. Tú lo sabes, vaya si lo sabes, ¿cuánto te ha costado ganarte mi confianza? Demasiado tiempo. No es tiempo perdido porque ahora ya me tienes... aún así creo que quizás gasté demasiadas oportunidades. Mira, yo soy autodestructiva y lo sé, pero solo lo soy porque sé que tú estarás ahí con tu magia para rescatarme de mis pesadillas. Oh vaya, jodida cursilería, yo no soy así. Solo intento que entiendas por qué te quiero y por qué me cuesta tanto dejarme querer. Soy orgullosa y cruel. Ahora explícame tú a mí tu por qué. Gracias por dejarme quererte.

viernes, 2 de diciembre de 2011

Un drama vital siempre puede expresarse mediante una metáfora referida al peso.Decimos que sobre la persona cae el peso de los acontecimientos.La persona soporta esa carga o no la soporta,cae bajo su peso,gana o pierde.Pero ¿ que le sucedió a Sabina ?.Había abandonado a un hombre porque qeria abandonarlo. ¿La persiguió él?¿Se vengó? No.
Su drama no era el drama del peso,sino de la levedad.Lo que había caido sobre Sabina no era una carga,sino la insoportable levedad del ser.
Unha vez díxome que ó sorrir iluminaba as partes grises do mundo. Que así sentíase a salvo. Como na casa. Como se por ese instante (case) nada fose polo camiño difícil... Sempre me dicía que xamais perdese a sorrisa, nin sequera cando non crese máis nela.